Zonder zonder verder mét

En zo komt een experiment in leven zonder geld organisch tot z’n eind.

Voor mij voelt dit jaar als het meest bevrijdende jaar ooit. Maar sinds ik in 2013 weer voor mezelf begon (te leven) voelt elk jaar als het meest bevrijdende jaar ooit. Dat ligt misschien niet aan mijn experiment. 

Wel of niet, één ding maakt dit jaar me wel heel duidelijk: de ruimte om mijn hart te volgen is er altijd. Er is er maar één die mijn verlangens en vrijheid kunnen beperken: ik. Of beter gezegd: de overtuigingen die mijn ervaring vertroebelen.

Ik ben volledig verantwoordelijk. Ik creëer het allemaal zelf. Ik kies. Mijn overtuigingen hebben niks te maken met omstandigheden. Mijn omstandigheden zitten van binnen.

Dat was dieper slikken en nog steeds uitdagend, maar vooral ongelooflijk—woohoo!—bevrijdend en enthousiasmerend. Want er is er maar één die de boel kan omdraaien: ik. Of beter gezegd: de ruimte voorbij (beperkende) overtuigingen. Ofwel: vertrouwen. Ik bezoek nog steeds de vernauwing en kom er niet altijd alleen uit, maar ik weet nu zo sterk dat 'zwaar', 'lastig', 'moeilijk', 'ja maar', 'ik kan het niet' en 'zie je nou wel’ alleen waar zijn wanneer ik ze geloof.

Ik voel duidelijker waarvoor ik leef. Ik voel meer dát ik leef. En ik heb weer zin in mét. Ik heb zin om geld positief en creatief in te zetten voor levendigheid. Want hoe verrot ‘ons’ geldsysteem ook in elkaar zit: een systeem is niets meer dan een reflectie van waar wij als collectief ‘ja’ tegen zeggen. Het staat mij vrij om geld als liefde te geven en ontvangen. Het staat iedereen vrij, in elke omstandigheid. En ik geloof dat bewust en liefdevol omgaan met geld—ofwel: wakker worden voor onze eigen wijze essentie—vanzelf de wereld creëert die in ons hart leeft.

Zonder geld had ik dit jaar geen geldproblemen. Met geld creëer ik geen problemen meer. Ik heb zin in mooie dingen, klein en groot.

Ik ben een tijdje stil geweest rond dit onderwerp en kan er nog genoeg over delen. Over vernauwing bijvoorbeeld, want ook daar wil ik eerlijk in zijn. En over m’n ‘eerste tientje’ (dankjewel Nicole!). Ik bewaar het lekker voor later en voor m’n boek. 

Voor nu zit ik met een creatieve uitdaging.


Sinds het CIZ een Wlz ZZP5-indicatie gaf voor mijn vader kunnen we bij het ZK via de SVB zijn ZIN omzetten naar een PGB. Volg je me nog? Hoeft niet. In mensentaal: er komt een potje voor de verzorging van mijn vader en we mogen zelf bepalen aan wie we dat potje besteden.

Ik ben er heel blij mee. Hoe mooi deze tijd samen is en hoe sterk ik er in sta, ik heb meer afstand nodig dan ik mezelf tot nu toe gaf. Met een Persoonsgebonden Budget zijn we niet aangewezen op 'gecontracteerde zorgverleners' en uurtarieven die van geen kant kloppen. Kiezen wie hoe wanneer het stokje van me overneemt—diploma of niet, konden we al. Nu kunnen we die persoon ook nog een financiële blijk van waardering geven zonder in te teren op mijn pa's kleine pensioentje. 

Met alle onzin in ons zorgsysteem gaat dit toch wel richting zorg zoals ik vind dat zorg bedoeld is.

Gisteren hadden mijn vader en ik een intake met iemand van Mantelaar, een organisatie die bemiddelt tussen mantelzorgers en medische studenten. Hun uurtarief van €17,50 was me al bekend en vind ik redelijk. Tijdens het gesprek leer ik hoeveel van dit tarief naar Mantelaar gaat. €7,50. Bemiddelingskosten.

Ik schrik. Ik voel het in m’n lichaam—‘Nee’. De intaker kan me geen details geven; ze weet alleen dat het zo is. Wanneer ze weg is word ik gebeld door het kantoor. Ik krijg uitleg: ’Beduidend goedkoper dan andere particuliere zorgbemiddelaars’, ‘wij onderhouden  een platform’, ‘wij doen de facturering’ en ‘wij blijven op de achtergrond beschikbaar’. Klinkt alleszins redelijk en plausibel. 

En Nee.

Niks ten nadele van Mantelaar. Ik hoor positieve verhalen. De intaker komt liefdevol en oprecht over. Een waardevolle dienst mag gewaardeerd worden. Maar ik kan hier niet liefdevol mee instemmen. Bijna 40% afdragen om te vergeten wat samen leven betekent... voelt niet positief en creatief.

Vroeger deden we dit soort dingen voor elkaar (en was schoon drinkwater gratis). Binnenkort zullen we weer moeten. Maar willen we dat moment afwachten? Ik ontdek op zoveel vlakken hoeveel we als samenleving nu missen. Of: wat we aan vreugde en contact te winnen hebben.

Ik betrek al mensen uit mijn omgeving bij de zorg voor mijn pa. Sommigen nemen dankbaar een vergoeding aan; anderen slaan ‘em dankbaar af. Voor allebei valt wat te zeggen. Wat telt is dat het klikt en dat ze ‘ja’ zeggen omdat ze los van geld een Ja voelen. Die warmte is onbetaalbaar.

En dan nu de creatieve uitdaging. 

Van 14 december tot 2 januari piep ik er even tussenuit. Ik ga op het paradijsje van een vriendin in Portugal passen. A minha mãe!* We staan op de wachtlijst bij een onwijs mooie kleinschalige woonvoorziening maar mijn vader kan er nog niet terecht. Logeren tijdens mijn afwezigheid is geen optie; ze willen hun team niet overbelasten. Vind ik alleen maar voor ze spreken.

Okee, mogelijkheden. Vrijwilligersorganisatie Handen in Huis? 'Te kort dag, dat krijgen we nooit rond.' Snap ik. Tijdelijke opname in een andere woonvoorziening of verpleegtehuis? We kwamen nog geen goede mogelijkheid tegen en ik zie ‘em ook niet. Verpleeghuizen hebben meestal plek omdat ze geen fijne plek zijn. En bij een kleinschalige woonvoorziening die ruimte geeft aan logees staan wij nog voor de vraag of het wenselijk is. Mensen met dementie kunnen niet goed tegen verandering. Tijdelijke opname kan een onnodige tik geven waar ze niet meer van herstellen. Dan heb ik het liefst één overstap die ik kan verzachten door er te zijn.

December wordt thuisblijven dus. Voor mijn vader dan. Met inzet van mensen. Ik heb dit niet gisteren bedacht. Eerder vroeg ik al hulp, wiebelend. Ik was nog niet klaar met onderzoeken. Nu voel ik stevigheid en weet ik dat het gaat lukken. 

Robert zei meteen ‘ja’ toen ik hem vroeg of hij de nachten hier wil doorbrengen. Ilona, met wie m’n vader lang is samen geweest, blijft in de buurt en maakt zich sterk om er met Kerst en Oud en Nieuw te zijn, waar dan ook.

Nu ben ik nog op zoek naar iemand die:

  • de komende tijd 1-2 keer per week mijn stokje wil overnemen;
  • van 14 december - 2 januari, m.u.v. Kerst en Oud en Nieuw, mijn vader doordeweeks rond 15:30 uur thuis wil opvangen bij thuiskomst van het ontmoetingscentrum en de namiddagen plus avonden met hem wil doorbrengen;
  • er in die periode ook in het weekend overdag en ’s avonds wil zijn. 

Het zal niet elke weekdag zijn (maar ik wil rekening houden met wel: Ilona verhuist waarschijnlijk half december en kan nog geen hulpschema geven); Kerst plus Oud en Nieuw vallen in het weekend; tijdens het weekend dat overblijft zullen er waarschijnlijk voor een deel ook vrienden en familie zijn. We smurfen de puzzel terwijl ik schrijf.

Één persoon (mag ook een stel zijn) is het beste want dat geeft herkenning en continuïteit.

Voor mij is belangrijk dat:

  • het klikt tussen ons en tussen jou en m’n pa;
  • je liefdevol en met humor om kan gaan met zijn Alzheimerende beleving en (hoog-intelligente) uitkramingen;
  • je van koken houdt;
  • je gevoelig bent voor het bijzonders dat Alzheimer bij mijn vader losmaakt;
  • je daarin tegelijkertijd voor jezelf weet te zorgen;
  • je open staat voor een bijzondere (leer)ervaring.

Mijn vader kan bijna alles nog zelf (behalve financiën, maar die worden nu gelukkig en retestrak beheerd door zijn broer Frank) maar hij kan het niet meer bedenken. Tanden poetsen doen we meestal samen en meehelpen met koken werkt alleen via duidelijke, hapklare brokjes instructie. Maar oooh de snijsels die hij dan maakt... A minha mãe!*

Ervaring is leuk maar niet vereist. Diploma’s interesseren me niet. Ik hoef je niet al te kennen; als de persoon via wie ik je ontmoet mij maar vertrouwd is. Als je meer wilt weten over hoe ik dit proces beleef en wat ik met mijn vader ontdek: hier op de inlovewith.earth blog vind je berichten van de afgelopen tijd.

Als je een Ja voelt, neem je dan vrijblijvend contact met me op? Details volgen in de kennismaking.

Laat je niet guilt-trippen, om wat ik eerder schreef of om wat voor reden dan ook, bij een Nee. Een oprechte Nee doet mij evenveel plezier als een oprechte Ja. Jou ook trouwens. En als ik dan toch bezig ben: de wereld ook.

Dat geschreven, wil ik toch even zeggen: Ilona, Frank, Herminia, Robert, Nicole, Linda, dankjewel. Ook al is het compleet natuurlijk en logisch, ik vind het supergaaf hoe wij elkaar hierin ontmoeten.


Over geld: ik was benieuwd naar de overstap naar mét. Ik wist niet wanneer en hoe die zou komen. En nu wordt ‘ie me in de schoot geworpen. Want naast anderen mag ik ook mezelf een financiële blijk van waardering geven voor mijn vaders zorg. En dat voelt heel liefdevol. Zo ook het 'eerste tientje dat ik zondag van Nicole kreeg voor mijn Qigong les (waarover later dus meer).

Voor nu, omdat plaatjes zo leuk werken op Facebook: op de foto een schilderij dat ik gisteren maakte. Syl: het lukt me niet zo goed om mijn vader te activeren in zijn schildertalent, daar heb ik jou en/of anderen voor nodig. Mij heb je in ieder geval aangewakkerd :-).

Okee nog één ding: ik ben best wel trots op mezelf. Ik weet dat het ego is en ook dit gaat weer voorbij maar fuck it. Mag. Voelt lekker. Mmmmmmmhhh...

 

*'A minha mãe!' is Portugees voor 'Mama mia!'. Denk ik.