Bijna twee weken

Bijna twee weken in Schotland. 
Ik ben bij Monica op het eiland Bute, 
net ten westen van Glasgow.

Het is hier stil, 
het waait hier hard, 
het is koud. 

Er is hier ruimte. 
Ik werk buiten, ik schrijf binnen, 
ik lig in bed, ik mediteer, ik doe oefeningen. 

En soms, als ik het mezelf toelaat, 
doe ik helemaal niks. 

Zijn met wat er is, 
met alle gevoelens die opkomen, 
in de ruimte die ik hier heb, krijg en neem.

Mijn eigen ritme en tempo volgen, 
helemaal luisteren naar de behoefte van dit moment.

Geen masker opzetten naar Monica
die me zo liefdevol herbergt.

Vertrouwen op de beweging die van binnen komt
en niet van de oordelende stemmen in m'n hoofd.

De oordelende stemmen in m'n hoofd niet wegduwen
maar verwelkomen en er laten zijn.

Vertrouwen dat ik genoeg ben door hier te zijn,
te helpen waar ik het kan,
er voor mezelf te zijn wanneer ik dat wil en nodig heb.

Genieten van het schrijven,
ademen in de twijfel,
weten wanneer het genoeg is geweest.

Niet luisteren naar de tijd van buiten,
gehoor geven aan de klok van binnen.

'Toelaten' is het woord dat nu in me opkomt.
Bij de woorden hierboven en bij de prachtige foto's die Willemijn maakte op 8 januari bij De Ruimte In. De avond die Tom zo liefdevol in elkaar zette zonder te weten wat er precies ging gebeuren. Met Korrie, Jojanneke en Helene aan zijn zijde in de prachtige en warme woonkeuken van KW9. Alle mensen die kwamen, zelfs mensen die ik nog nooit had ontmoet...

En de beelden en woorden die nu op de-ruimte.in/mundo staan...

Ik voel m'n borst opwellen terwijl ik dit schrijf. 
Ik voel me zo rijk en zo dankbaar.

Dank jullie wel.

Foto: Willemijn Wolters

Foto: Willemijn Wolters

Een warme omhelzing vanaf een kussen naast de kachel.