Het succes van de show die niet doorging

Loslaten lijkt vaak moeilijker dan vasthouden. Ook al slurpt vasthouden energie. We houden vast omdat we bang zijn om anderen teleur te stellen, bang om te mislukken, bang voor het schuldgevoel dat we niet willen voelen. We komen van alles tegen in onszelf. Als we daar doorheen komen en naar buiten treden met wat kloppend voelt, lopen we nog het risico de wind van voren te krijgen. Niet iedereen vindt loslaten even tof, zeker als loslaten indruist tegen een gemaakte afspraak.

En dan is er nog dit: anders doen dan we gewend zijn maakt loslaten ook gewoon nieuw en spannend.

Mij is loslaten niet vreemd. Het gaat me tegenwoordig zelfs vrij makkelijk af. Ik weet dat de show niet door hoeft te gaan om een succes te zijn. Maar jeetje mineetje wat een horten en stoten deze keer...


In december zette mijn Qigong-leraar Oscar een vraagteken bij mijn beoefening. Hij miste vertrouwen en ontspanning. Hij raakte me waar ik zelf al bijna een jaar in stilte mee worstelde. Gek genoeg leek dit geen negatief effect te hebben op de lessen en vooral de workshops die ik gaf. Ik had plezier, kreeg energie van de beoefening terwijl ik les gaf en ik genoot enorm van wat Qigong mensen bracht.

Toen ik alles opzegde om op reis te gaan bleef alleen een gepland Qigong-weekend in eind april staan. Ik had ik er zin in. Twee onwijs mooie weekenden in 2015 smaakten nog steeds naar meer, zelfs mét Oscars bericht en de wens om even niet structureel les te geven. En ik had het vertrouwen—of beter gezegd: de hoop of de wens—dat ik ondertussen in mijn eigen beoefening weer het vuur zou vinden.

In 2010 ontdekte ik Qigong. Sindsdien heb ik er nooit langer dan twee weken afscheid van genomen. Nu wilde ik ruimte nemen en kijken wanneer en of ik weer bij een natuurlijk verlangen en een natuurlijke discipline zou komen.

Op een paar ochtenden na was er de afgelopen maanden weinig verlangen en weinig beweging. En ik ging nu schrijven 'Helemaal OK vond ik dat.' Maar helemaal waar is dat niet. Het was een oefening. Bij vlagen kon ik ontspannen in het laten; bij vlagen kwam ik mezelf behoorlijk tegen. Zonder het geplande weekend eind april zou het misschien makkelijker zijn geweest. Mét het weekend begon ik in ieder geval druk te voelen. 'Kan ik er wel staan? Kan ik (het) wel geven? Ben ik iets aan het forceren?' 

Ik had geen antwoord, hoefde geen antwoord, wilde een antwoord, 'ah!' wel een antwoord, nee toch weer geen antwoord. Ik nam een beslissing, herzag de beslissing, wist het niet, wist het wel, wist het niet, probeerde alternatieve scenario's, zag het werken, zag het niet werken, misschien toch wel... 

Ik denk dat ik ontwijkend op weg was naar wat nu overduidelijk en simpel is. Zoals Oscar in december al tegen me zei: 'Je kan niet geven wat je zelf niet hebt'.


Ik wil graag delen wat me tot leven brengt. En hoe hard ik het ook probeer, ik zie mezelf op dit moment niet schoon voor een groep staan en vanuit intrinsieke motivatie Qigong les geven. Alles aan het Qigong-weekend zie ik zitten, behalve dat ene niet-zo-kleine detail. Elke keer dat ik mezelf voor de groep zet voel ik iets stollen en afknijpen.

Misschien had ik me er op wilskracht doorheen kunnen bluffen. Misschien had ik puttend uit het verleden met de groep kunnen delen wat Qigong me gegeven heeft. Maar dat voelt niet levendig. Ik doe er mezelf, de deelnemers en Qigong geen plezier mee.

Ik vind Qigong ongelooflijk mooi. Het komt zó krachtig en zacht tot de kern van waar leven over gaat. Het heeft me zó geholpen steviger in mezelf te staan en dichter bij een gevoel van echt leven te komen... Om dat 'gewoon' even met rust te laten ging er niet met de paplepel in.

Maar nu wel. Het voelt goed om mezelf niet te dwingen en om wel te luisteren naar een natuurlijke beweging, ook als de natuurlijke beweging aangeeft even geen beweging te maken. Ironisch genoeg is dat het belangrijkste wat Qigong mij geleerd heeft (of nog steeds aan het leren is). 

Misschien heeft Qigong z'n werk gedaan en is het klaar. Misschien heb ik even pauze nodig. Misschien heb ik een Qigong burn-out. Misschien zit ik in de rouw om iets waar ik heel veel liefde voor voel en wat (nu even) niet stroomt. Misschien komt het natuurlijke verlangen vanzelf weer, juist door Qigong los te laten. Misschien ga ik de levendigheid pas hervinden als ik weer les ga volgen. 

Ik weet het niet en ik vind het OK om het niet te weten. Ik doe wat nu goed voelt.

De laatste keer dat ik mezelf zo tegenkwam was in mijn 'carrière' als roeier. Ik zat vast in een ervaring die roeien me niet meer gaf. In een onverbiddelijke en soms politieke strijd voor een plek in de boot verlangde ik naar verbinding met teamgenoten. Ik was me gaan identificeren met mijn roeiende bestaan, verslaafd aan erkenning en verknocht aan een zelfbeeld als succesvolle sporter. En ik vond het ook gewoon moeilijk: de prachtige beweging, het contact met het water, de vroege ochtenden in de mist, de structuur van elke dag trainen—loslaten.

Deze keer zie ik dezelfde dynamiek en is het helemaal anders. Ik ga er bewuster en nieuwsgieriger doorheen. Ik doe het minder alleen. En er wordt aan de bel getrokken. Mijn leraar Oscar, Tom en Jojanneke die tijdens het weekend zouden assisteren en masseren, Korrie die naast mentor een hele fijne vriendin is, ze hebben me ieder op hun eigen manier fantastisch gespiegeld, gewoon door te benoemen wat ze zagen en voelden. Soms vroeg ik er om. Soms kreeg ik het gewoon.

De afgelopen weken sprak ik meerdere keren met de mensen van Smalhoorn, het centrum dat ons tijdens de vorige weekenden zo fantastisch ontvang, verzorgde en voedde. Bij elk gesprek kreeg ik eerlijk, recht door zee en vooral liefdevol terug hoe zij naar de situatie keken. Ons contact is er niet minder op geworden en waarschijnlijk ga ik eind mei een paar dagen naar ze toe. Het lijkt ons leuk elkaar te zien en we hebben genoeg te delen over wat nu wél levend voelt: de droom waar ik eind februari kort wat over schreef.

Ik heb op een fijne manier de wind van voren gekregen. Ik ben omgeven door mensen die oprecht luisteren en delen, en die afspraken van toen ondergeschikt maken aan het moment van nu. 

Voor Smalhoorn is het financieel niet makkelijk, zo een maand van tevoren een weekend niet door laten gaan. En ik weet dat het de natuurlijke weg is, maar ik blijf het bijzonder vinden wanneer mensen vanuit ware overvloed leven, communiceren en handelen:
'Je loopt het risico dat je anderen pijn doet met je beslissing. Maar dat is beter dan dat je jezelf pijn doet.'
—'Jullie maken me het niet moeilijk hè?'
'Nee, maar we zijn wie we zijn.'