En toen ging 'ie stuk. Of toch niet?

Als ik dogmatisch volgens principes leef raak ik ergens het contact met mezelf kwijt. Óf ik stel m'n principes bij zodat ze me beter uitkomen, óf ik hou hoe dan ook vast aan m'n principes—zelfs als ze niet meer kloppen. 

Dus wat te doen? Een dubbele standaard hanteren? Dinsdag mocht ik weer meemaken hoe dat voelt (niet goed). En dinsdag mocht ik ook weer meemaken dat ik gelukkig niet hoef te kiezen.

Het is nooit te laat om je gevoel te volgen. Nooit. Je moet er misschien wel even een stukje voor terugfietsen. Zoals Korrie heel mooi zegt: 'Het maakt niet uit hoe vaak je de verbinding verliest. Waar het om gaat, is dat je de verbinding herstelt.'

Ik heb nog nooit gedacht: 'Nou, dat had ik toch beter niet kunnen doen, naar m'n gevoel luisteren.' Zelfs wanneer ik het met terugwerkende kracht doe, m'n intuïtie volgen heeft me nog nooit teleurgesteld.

Wat ons soms weerhoudt van de verbinding herstellen is dit: het kost moeite. Tenminste, we denken dat het moeite kost. Mijn ervaring leert me het tegenovergestelde: herstellen geeft energie. Herstellen brengt de mooiste verrassingen. Ik loop juist leeg op niet herstellen. 

Herstel vraagt volgens mij maar één ding: dat we ons niet neerleggen bij 'ja nu is het al gebeurd', of 'ja, nu kan ik niet meer terug', of 'ja, mag ik ook een keer'. We hoeven alleen maar af te gaan op 'wat voelt het meest levendig?'

Hoe ik dinsdag de verbinding kwijtraakte en hoe die 's avonds letterlijk—en daarmee bedoel ik letterlijk—hersteld werd... Ik had het 's ochtends niet kunnen bedenken.

En nu mag ik er ook nog eens een filmpje over maken :-). Met plezier deel ik: een ode aan de reparatiecultuur!