Liften is (oefenen met) ont-moeten

Eline stuurt me vorige week een filmpje waarin Christiaan vertelt wat 40.000 km liften hem heeft gebracht. Ik hoor mooie inzichten. Christiaan wordt meegenomen door mensen met wie hij anders nooit contact zou maken. Liften leert hem luisteren, vragen stellen, begrijpen en door alles heen dankbaarheid voelen.

Ik krijg niet altijd te horen wat ik wil horen. En horen wat ik niet wil horen gaat me niet altijd even makkelijk af. Als de ’Ik mag er niet zijn’-knop wordt ingedrukt ben ik soms in één keer doof. Maar als ik mezelf openstel en de verdedigingsdrang links laat liggen, is er in elk gesprek ruimte voor ontmoeting.

Maandag mocht ik oefenen met liftheer Peter. Hij vind wat ik doe bijzonder ‘maar je verhaal klopt niet. Je leeft en reist niet zonder geld. Je leeft en reist met gebruik van andermans geld.’ Het is geen donderslag bij heldere hemel. Voor de start van dit experiment hielp Ted me al inzien: leven zonder geld is ook leven mét geld.

Toch laat Peters opmerking me niet onberoerd. Ik voel verdedigingsdrang en gelijk willen hebben. Ik wacht en luister. Ik probeer te begrijpen wat hij vertelt. Ik voel me geraakt. Verder blijft het van binnen stil. Één vraag komt op: ‘Maken we niet altijd gebruik van andermans geld?’

En dan is de rit ten einde. Ik mag er zelf mee verder. Tot ik de foto van mijn ontmoeting op Facebook deel. Peters opmerking laat niet alleen mij onberoerd.
 

Ik ben nog steeds van plan om naar Portugal te liften. De vertrekplaats is alleen opgeschoven. Mijn vader en ik gaan eerst naar vrienden in Frankrijk. We zouden kunnen gaan liften maar dat voelt onrustig. Naast hele mooie dingen ervaart mijn vader met Alzheimer ook paniek en angst. Ik wil die niet onnodig opzoeken want daar heeft niemand baat bij.

We kunnen met de trein naar Schiphol. Pap geeft me graag een treinkaartje. Ik wil eerst kijken of we niet anders kunnen liften. Dus stel ik de vraag op Facebook: 'Als jij woensdagochtend van Amsterdam (west) richting Den Haag rijdt en ons op Schiphol wil afzetten, neem je dan contact met me op?'

Ik krijg mooie, lieve reacties en gelukswensen. En een bericht: ‘Hey Mundo, ik zag je post en vind het mooi dat je dat met je paps gaat doen! Daarnaast heb ik nogal wat Uber credits over elke maand dus bestel graag voor jullie woensdag ochtend een Uber naar schiphol, zodat jullie relax kunnen beginnen aan die paar dagen met elkaar.’ 

Wow. Ik heb Maurits al vijftien jaar niet meer gezien of gesproken en nu ineens dit. We spreken af hoe we het doen en dan reageert neef Bas op mijn oproep: ‘Hè Mundo, ik rij niet naar den haag maar wil je graag afzetten. Let me know’.

Even bedank ik: ‘Lijkt me wel leuk zo, zoon en vader en neef samen naar Schiphol. Maar ik vind het fijner om elkaar dan ook echt even te kunnen zien, dus ik bewaar 'em liever voor een volgende keer.’ Bas geeft me terug: ‘Thanks Mundo, het echte zit gewoon in het gevoel... Ook al is het kort😍.’En die voel ik. 

Het plan wijzigt. Maurits vind het ‘no problemo—geef je paps een dikke knuffel’ en Bas staat vandaag om acht uur bij ons op de stoep. Voor het eerst in elf jaar zie ik hem en zijn twee-meter-drie. Een ook al heb ik hem gevolgd, vandaag ontdek ik pas hoe bizar veel onze paden op elkaar lijken.

Gisteren voegen mensen met hun reactie toe aan Peters beroering. Vannacht kan ik niet slapen en komt er een sloot inspiratie uit. Vanochtend doet Bas er nog een schepje bovenop.

Ik voel me dankbaar en rijk. Wat is het fijn om te ontmoeten. Geen gelijk moeten halen, geen overeenstemming moeten bereiken, niet aardig gevonden moeten, ont-moeten.

Ik ben benieuwd wat de beroering nog gaat roeren. En nu gaan we vliegen. Dankjewel Maurits, Bas, Peter, Iris, Thijs, Oldoez, Elma, Ted en Brenda!

Meer foto’s over liften en ontmoeten vind je hier op Facebook.
Meer over de Nationale Liftweek vind je hier.

P.S.: ik heb dit stuk door mijn vader laten lezen en met zijn toestemming online gezet.